Sunnet i harruar: Të lejosh që shiu të prek lëkurën tënde

بسم الله الرحمن الرحيم

571. Enes ibn Mālik – Allahu qoftë i kënaqur me të – ka thënë: “Shiu na lagu (goditi) neve gjersa ne ishim me të Dërguarin e Allahut – sal-lAllahu ālejhi ue sel-lem; dhe e largoi Pejgamberi – sal-lAllahu ālejhi ue sel-lem – rrobën nga vetja e tij derisa shiu e lagu atë.

Ne i thamë: ‘Përse e bëre këtë?!’ Tha:’Sepse erdhi rishtas (i ri) nga Zoti i tij’.”

• Ka thënë dijetari fisnik Dr. Zejd bin Hādij el-Medkhalij – Allahu e mëshiroftë: “Argumenton ky hadith për sqarimin e disa dobive, prej tyre:

1. Dobia e parë: Qëndrimi i shpeshtë i Sahabëve të Pejgamberit – sal-lAllahu ālejhi ue sel-lem – me të në shumicën e rasteve.

2. Dobia e dytë: Lejueshmëria e të pyeturit për dispozitat sheriatike, atë që është obligim, e pëlqyer, dhe e urryer, në mënyrë që të zbatohet përgjigja.

3. Dobia e tretë: Pëlqyeshmëria e zbulimit të ndonjë pjese të trupit të njeriut siç janë kyçet e këmbëve, krahët e të ngjashme me to, që nuk janë Āureh (pjesë të turpshme). Dhe kjo (të bëhet) kur të fillojë të bie shiu, ashtu siç veproi Pejgamberi – sal-lAllahu ālejhi ue sel-lem.


4. Dobia e katërt: Pejgamberi – sal-lAllahu ālejhi ue sel-lem – e largoi rrobën e tij kur ra shi meqë erdhi i ri nga Zoti i tij.

Domethënë, Allahu është Ai që e ka krijuar shiun dhe e ka urdhëruar atë që të zbresë. Dhe transmetohet¹ se Allahu e ka ngarkuar një engjëll me çështjen e shiut dhe bimësisë (flora), dhe se ai është Mikāili – ālejhis selam, dhe Allahu ka urtësi të përsosur në gjithë atë çfarë vepron dhe gjykon/vendos dhe dëshiron.

5. Dobia e pestë: Shiu është mëshirë prej Allahut, i mëshiron me të krijesat e tij që janë në Tokë me gjithë llojllojshmërinë në natyrën e tyre (që kanë ato), siç është e njohur kjo sheriatikisht dhe logjikisht.”

Burimi: [Shpjegimi i “El-Edeb el-Mufred”, 2/181].

_______________________
¹ En-Nesāij, 9024 dhe Ibn Ebij Hātim në tefsīrin e tij (1/180), nga hadithi i Ibn Âbbasit – Allahu qoftë i kënaqur me të.

Taken by permission from EltonArifi.com

From the merits of Tawheed (Monotheism)

عَنْ أَنَسٍ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ ، قَالَ : سَمِعْتُ رَسُولَ اللهِ صَلَّى الله عَلَيْهِ وَ سَلَّمَ ، يَقُولُ :

قَالَ اللهُ تَعَالَى : يَا ابْنَ ادَمَ ، إِنَّكَ مَا دَعَوْتََنِي وَرَجَوْتَنِي ، غَفَرْتُ لَكَ عَلَى مَا كَانَ مِنْكَ وَلَا أُبالِي . يا ابْنَ ادَمَ :لَوْ بَلَغَتْ ذُنُوبُكَ عَنانَ السَّماءِ ثُم َّ اسْتَغْفَرْتَني ، غَفَرْتُ لَكَ . يَا ابْنَ ادَمَ : إِنَّكَ لَوْ أَتَيْتَنِي بِقُرَابِ الأَرْضِ خَطَايا ثُمَّ لَقِيتَني لَا تُشْرِكُ بِي شَيْأً ، لَأَتيْتُكَ بِقُرَابِها مَغْفِرَةً

On the authority of Anas (may Allah be pleased with him), who said : I heard the Messenger of Allah (ﷺ) say: “Allah the Almighty said: O son of Adam, so long as you call upon Me and ask of Me, I shall forgive you for what you have done, and I shall not mind. O son of Adam, were your sins to reach the clouds of the sky and were you then to ask forgiveness of Me, I would forgive you. O son of Adam, were you to come to Me with sins nearly as great as the earth and were you then to face Me, ascribing no partner to Me, I would bring you forgiveness nearly as great as it.”

Jaami’ At-Tirmidhee 3540. Declared Saheeh by Shaykh Al-Albanee.

Lessons Drawn from the Hadeeth :

– The merits of monotheism and the great reward it entails.

– The hadeeth proves that Allah’s forgiveness is infinite.

– The hadeeth proves that speech is one of Allah’s Attributes, and His Speech befits His Majesty

– The hadeeth is a counter argument against the Khawarij and their claim that once a Muslim commits any major sin, he becomes a disbeliever.

[Abridged and paraphrased from Concise Commentary On The Book Of Tawheed by Shaykh Saleh Al-Fawzaan حفظه الله, Chapter 1]